Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ. Βασίλης Χ. Μπογιατζής.

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ.
ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ.

       Είναι κοινός τόπος πλέον ότι στη σημερινή τεχνοκρατούμενη κοινωνία, με τους ξέφρενους και αγχωτικούς ρυθμούς ζωής, με τους ανάλγητους νόμους της αγοράς και της στυγνής οικονομικής συνδιαλλαγής και με την άμβλυνση των ηθικών φραγμών, η έννοια του ανθρωπισμού έχει δυστυχώς παραμεριστεί στην καρδιά και στο νου των σύγχρονων ανθρώπων. Ο εθελοντισμός ως μια έκφραση του ανθρωπισμού έχει και αυτός υποστεί σταδιακή αλλοίωση τόσο ως προς την ένταση του στις διάφορες εκδηλώσεις του, όσο και ως προς το περιεχόμενό του. Ο εθελοντισμός είναι ένα θέμα που μας αγγίζει όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και επαγγελματικής ιδιότητας. Συνιστά μια εξαιρετικά επιμορφωτική λειτουργία που ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη, ενισχύει την ενεργό συμμετοχή και τη συνύπαρξη, προσδίδοντας νέο περιεχόμενο στη ζωή μας.

       Η αξία του εθελοντισμού είναι δεδομένη. Χρειάζεται όμως να ενισχυθεί και να προστατευθεί από υστερόβουλες ενέργειες εκμετάλλευσης. Το επίκεντρο του εθελοντισμού είναι η προστασία της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, καθώς μέσα από τον εθελοντισμό καθρεπτίζεται η εικόνα του εαυτού μας. Κινητήριος δύναμη του εθελοντισμού πρέπει να είναι η αγάπη και η συμπαράσταση στον συνανθρωπό μας που υποφέρει και ζητά βοήθεια. Ο εθελοντισμός είναι κάτι παραπάνω από ένα κίνημα όπως προβάλλεται στις μέρες μας. Δεν έχει ούτε χρονικά όρια, ούτε πεπερασμένους τόπους και τρόπους εφαρμογής, ούτε στοχαστικούς και φιλοσοφικούς ορισμούς. Ο εθελοντισμός ξεκινά από την καρδιά του καθενός και διαχέεται στο περιβάλλον του χωρίς φραγμούς και περιορισμούς. Το πρώτο βήμα που χρειάζεται να γίνει είναι να δει κανείς τον εαυτό του στον συνάνθρωπό του. Ο εθελοντής βάζει τον εαυτό του στη θέση του συνανθρώπου του και «παίρνει» «προσφέροντας». Προσφέροντας οικονομική βοήθεια, προσφέροντας ένα καλό λόγο, προσφέροντας λίγη βοήθεια, προσφέροντας κάθε είδους συμπαράσταση, προσφέροντας λίγο χρόνο, προσφέροντας λίγη αγάπη.

       Όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε λίγο απ΄ αυτό που μας περισσεύει. Απ' αυτό που χωρίς ιδιαίτερο κόπο μπορούμε να δώσουμε. Όλοι μας μπορούμε να γίνουμε εθελοντές, γιατί όλοι μας μπορούμε να αγαπήσουμε. Όλοι μας μπορούμε έτσι να ενισχύσουμε τον εθελοντισμό.



Βασίλης Χ. Μπογιατζής
Διευθυντής Δ.Ε.Υ.Ψ.Υ. 



από το:  http://helping.gr/ethelontismos.el.aspx

Εθελοντές σε ΜΚΟ: Ιστορίες από έναν καλύτερο κόσμο

Εθελοντές σε ΜΚΟ: Ιστορίες από έναν καλύτερο κόσμο.

της Ηρώς Κουνάδη
http://www.in2life.gr/dossier/articles/222381/Dossier_Article.aspx

Στις σχολές δημοσιογραφίας, μια από τις πρώτες αρχές που μαθαίνεις είναι ότι η γεωγραφική εγγύτητα είναι το νούμερο ένα κριτήριο για να αξιολογείς αν μια είδηση είναι σημαντική ή όχι. Ένας άνεργος που δεν έχει να πληρώσει το ενοίκιο και ζει με μια κονσέρβα την ημέρα στο διπλανό τετράγωνο ενδιαφέρει το ακροατήριό σου περισσότερο από χίλια υποσιτισμένα παιδιά στην Αφρική. Αν τολμήσεις να ρωτήσεις «γιατί;» θα πάρεις την πληρωμένη απάντηση «γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη φύση».

Χρειάζονται μερικές ιστορίες όπως αυτές που ακολουθούν, για να αρχίσεις να αμφισβητείς το δόγμα. Όχι, η ανθρώπινη φύση δεν είναι απαραίτητα η εγωκεντρική, στενόμυαλη, κλεισμένη στο μικρόκοσμό της εκδοχή στην οποία επιμένουν να πιστεύουν οι επιστήμες της επικοινωνίας. Υπάρχει κι αυτή. Όπως υπάρχουν και οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν κριτήρια διαφορετικά από την γεωγραφική εγγύτητα για να αξιολογήσουν ένα πρόβλημα.

Άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι η πρόσβαση σε πόσιμο νερό, η υγεία και η μόρφωση είναι πράγματα σημαντικότερα από οποιαδήποτε οικονομική κρίση. Άνθρωποι που θα έφταναν στην άκρη του κόσμου για να τον κάνουν καλύτερο, ακόμη και αν αυτό σήμαινε πως θα παραμελούσαν για λίγο τον μικρόκοσμο της δικής τους ζωής –της δικής τους κρίσης, αν προτιμάτε.

Κάποιοι από αυτούς το κάνουν κάθε μέρα. Είναι οι εθελοντές των μη κυβερνητικών οργανώσεων όπως οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, η ActionAid και η Διεθνής Αμνηστία, οι οποίοι είτε από την γειτονιά τους είτε από τα βάθη της αφρικανικής σαβάνας δουλεύουν για να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Και μοιράζονται μαζί μας τις ιστορίες τους, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αλλά καταλήγοντας όλοι στο ίδιο συμπέρασμα: Προσπαθώντας να αλλάξεις τον κόσμο, αλλάζεις πρωτίστως τον εαυτό σου. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος του εθελοντισμού.

Σοφία Ρώμα, 21 ετών, εθελόντρια στη Διεθνή Αμνηστία

Η Σοφία είναι εθελόντρια στον Τομέα Εκπαίδευσης της Διεθνούς Αμνηστίας εδώ και τρεισήμισι μήνες. «Ο ρόλος μου εκεί είναι να βοηθάω στη διαχείριση και διοργάνωση διαφόρων projects, όπως παρουσιάσεις σε σχολεία, πάνω σε συγκεκριμένες κάθε φορά θεματικές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εξηγεί. «Παράλληλα, συμμετέχω στις εκπαιδευτικές δράσεις της Διεθνούς Αμνηστίας, όποτε αυτό κρίνεται σκόπιμο. Δηλαδή, έρχομαι σε επαφή με τη μαθητική και εκπαιδευτική κοινότητα, ούτως ώστε από κοινού να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε την καλλιέργεια μιας κουλτούρας σεβασμού και αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο.

«Από όταν ήμουν μικρή ήξερα ότι θέλω να ασχοληθώ με το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα –κάτι που στο παιδικό μου μυαλό μεταφραζόταν ως επιθυμία να κάνω τον κόσμο καλύτερο και να βοηθήσω τους ανθρώπους που αδικούνται. Κατά την πρόσφατη διαμονή μου στο εξωτερικό, στα πλαίσια ενός προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους που με ενέπνευσαν, μου θύμισαν την αξία του εθελοντισμού και με παρότρυναν να καταπιαστώ με την παιδική μου επιθυμία πιο συστηματικά και πιο ώριμα πλέον. Έτσι, γυρνώντας στην Ελλάδα, αποφασισμένη να προσφέρω ανιδιοτελώς στην επίτευξη ενός οράματος σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου, οδηγήθηκα στη Διεθνή Αμνηστία, όπου και τελικώς έκανα αίτηση για πρακτική άσκηση.

«Η εμπειρία μου ως εθελόντρια μου έδωσε μια νέα προοπτική αντίληψης του εαυτού μου και των δυνατοτήτων μου, αλλά και του κόσμου γύρω μου. Η εθελοντική μου εργασία αποτέλεσε ένα πλαίσιο αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης, μέσω της καλλιέργειας της αυτοπεποίθησης, της συνεργασίας, της ανιδιοτέλειας, της συμπόνιας… Αποτέλεσε, όμως, επίσης και ένα πλαίσιο προσωπικής, άμεσης επαφής με τα προβλήματα του κόσμου, κατανόησης, και υπενθύμισης της πίστης στον άνθρωπο και στην αξία του.

«Όταν εργάζεται κάποιος εθελοντικά, το πράττει επειδή έχει ένα όραμα. Έχει τη βούληση και την όρεξη να βοηθήσει στην επίτευξη ενός στόχου ανιδιοτελώς, κάτι που σημαίνει ότι κάποιες φορές μπορεί να παρασύρεται από την επιθυμία του να βελτιωθεί η κατάσταση για την οποία μάχεται, ειδικά σε έναν τομέα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, γρήγορα. Ίσως, λοιπόν, η όχι άμεση ευόδωση όλων των επιθυμιών που εντάσσονται στην επίτευξη αυτού του οράματος μπορεί πρόσκαιρα να τον/την απογοητεύσει. Όμως, χρειάζεται χρόνος, υπομονή, συνεργασία και συστηματική προσπάθεια προς επίτευξη του εκάστοτε ανθρωπιστικού στόχου. Εξάλλου, η πίστη στο όραμα ανατροφοδοτείται με κάθε προσπάθεια που καθίσταται αποτελεσματική και καρποφόρα, και αυτές οι προσπάθειες, με μεγάλη μου χαρά, ανακάλυψα πως δεν είναι λίγες».

Στην ερώτηση τι θα συμβούλευε κάποιον που σκέφτεται να γίνει εθελοντής, για να βοηθήσει μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση όπως η Διεθνής Αμνηστία, η Σοφία απαντά χωρίς δισταγμό «Να το κάνει! Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλές δικαιολογίες για να μην γίνει κάποιος εθελοντής. Τις ακούμε κάθε μέρα και μέχρι πρόσφατα μπορεί να τις έλεγα κι εγώ. Αλλά υπάρχει ένας μόνο λόγος για να γίνει. Είναι σωστό. Και αξίζει. Αξίζει τον χρόνο μας, την προσπάθειά μας, την ελπίδα μας. Ειδικά μια τέτοια περίοδος κρίσης και αδικίας είναι ακριβώς η τέλεια ευκαιρία να αποδείξουμε ότι οι άνθρωποι είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ ότι έχουμε φανταστεί. Ότι βοηθώντας ο ένας τον άλλο, χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Τον κόσμο που μας αξίζει!»

Τίνα Τσόντου, 42 ετών, εθελόντρια στην ActionAid

Η Τίνα συμμετείχε στις εθελοντικές αποστολές της ActionAid στην Κένυα το 2010 και στην Γκάνα το 2011. «Για εμένα ήταν ένα (παιδικό) όνειρο ζωής το να πάω στην Αφρική και να συμμετέχω εκεί σε μια εθελοντική αποστολή» εξηγεί. «Ήμουν ήδη Ανάδοχος Παιδιού κι έτσι έλαβα το ενημερωτικό email της ActionAid που έδινε την ευκαιρία σε Αναδόχους να συμμετέχουν. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή! Ήθελα πολύ να δω από κοντά την ζωή των ανθρώπων εκεί, τα ήθη, τα έθιμα τους, τους χορούς τους , τις συνήθειες τους, να τους γνωρίσω δηλαδή και να δω παράλληλα τη δουλειά που γίνεται από την ActionAid.

«Στην Κένυα, επισκεφθήκαμε μια ομάδα 40 ατόμων οροθετικών, τους Κουλοχίρο, όπου ξεχορταριάσαμε και υδροδοτήσαμε τα χωράφια που τους προσέφερε η ActionAid, κι επίσης ρίξαμε τα θεμέλια για την κατασκευή ενός κτιρίου που θα χρησίμευε σαν αποθήκη και μέρος συναντήσεων της ομάδας Κουλοχίρο. Στην Γκάνα, έργο μας ήταν η κατασκευή τριών τάξεων ενός σχολείου. Όλα αυτά χρηματοδοτήθηκαν από το ίδρυμα Νιάρχου.

«Το ξενοδοχείο που μέναμε και στην Κένυα και στην Γκάνα ήταν αρκετά μακριά από την περιοχή που δουλεύαμε, μιας κι η ActionAid δραστηριοποιείται σε απομακρυσμένες περιοχές. Έτσι, έπρεπε να σηκωθούμε νωρίς, ώστε 7.00 με 7.30 να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Μπαίναμε στα πούλμαν και μετά από μιάμιση με δυο ώρες, φτάναμε στον προορισμό μας. Είχαμε είδη χωριστεί σε ομάδες εργασίας και κάθε ομάδα ήξερε αν θα ασχοληθεί με το χτίσιμο ή με το κουβάλημα νερού ή με το ξεχορτάριασμα, το φύτεμα, αλλά και το μαγείρεμα. Όλοι περάσαμε από όλες τις εργασίες. Δουλεύαμε μαζί, πλάι πλάι με τους ντόπιους. Έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε και να γνωριστούμε, να παίξουμε με τα παιδιά τους και να δούμε από κοντά τη ζωή τους. Η καλύτερη εμπειρία για εμένα ήταν το μαγείρεμα με τις γυναίκες του χωριού.

«Μετά τρώγαμε όλοι μαζί, οι κάτοικοι της περιοχής κι εμείς οι εθελοντές . Τραγουδούσαμε και χορεύαμε δικά τους τραγούδια, αλλά και δικά μας. Οι άνθρωποι εκεί είχαν πραγματική περιέργεια να μας γνωρίσουν και να μάθουν τις συνήθειες μας, όπως άλλωστε κι εμείς τις δίκες τους.

«Κατόπιν, το απόγευμα επισκεπτόμασταν άλλα έργα που γίνονταν στην περιοχή και υποστηρίζονται από την ActionAid. Επισκεφτήκαμε ένα υδραγωγείο, ένα συνεταιρισμό κακοποιημένων γυναικών, ένα συνεταιρισμό γυναικών που έφτιαχναν καλάθια και έναν εκτροφέα οικόσιτων ζώων. Στο τέλος της ημέρας, επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο και ανταλλάσαμε εμπειρίες κι απόψεις, για όλα αυτά τα τόσο έντονα που είχαμε ζήσει.

«Η πιο δυνατή εμπειρία του ταξιδιού στην Γκάνα ήταν σίγουρα η επίσκεψη μας στον συνεταιρισμό κακοποιημένων γυναικών. Οι γυναίκες μας περίμεναν με ανοικτές αγκαλιές και τραπέζι έτοιμο στρωμένο, χαρακτηριστικό της φιλοξενίας τους. Αυτό, όμως, που με συγκλόνισε ήταν η αφήγηση της ζωής τους και πώς άλλαξε με τη βοήθεια της ActionAid. Από κακοποιημένες γυναίκες, έγιναν χειραφετημένες, δυνατές και χαρούμενες εργαζόμενες. Ήταν κάτι συγκλονιστικό! Η σκέψη ότι τα δικά μου 0,73€ την ημέρα, η συνδρομή μου στο πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού, μπορούν να αλλάξουν σε τέτοιο βαθμό τη ζωή ενός ανθρώπου με έκανε να νιώσω περήφανη για την οργάνωση που στηρίζω!

«Στην Κένυα, η δύναμη της ψυχής των Κουλοχίρο είναι αυτό που μου έχει μείνει. Δεν μπορώ να ξεχάσω πώς, παρ’ όλο που ήταν άρρωστοι και τόσο φτωχοί, πάλευαν με τόση δύναμη για τη ζωή τους. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστοι!

«Και στις δύο αποστολές ήταν απερίγραπτο το συναίσθημα ότι όλοι είχαμε ενωθεί σαν ένα: Όλοι δουλεύαμε για ένα κοινό σκοπό και δίναμε τον καλύτερο μας εαυτό σε αυτόν.

«Το μεγαλύτερο όφελος που αποκόμισα, ήταν ότι είδα με τα μάτια μου τη ζωή κάποιων ανθρώπων να βελτιώνεται. Είδα, δηλαδή, ότι η ActionAid κάνει δουλειά και μάλιστα πολύ καλή, ότι τελικά ναι, η ζωή των ανθρώπων μπορεί να αλλάξει. Ήταν μεγαλειώδες το συναίσθημα ότι κι εγώ, αφενός με τη μηνιαία συμβολή μου αλλά και με τη φυσική μου παρουσία, συνέβαλα σε αυτό!

«Όχι μόνο η δική τους ζωή άλλαξε, αλλά η εμπειρία αυτή, με έκανε κι εμένα να δω τη ζωή από μια άλλη διάσταση. Η δύναμη κι η καλοσύνη των ανθρώπων (ντόπιων κι εθελοντών) με έκαναν καλύτερο άνθρωπο, μου έδωσαν κι εμένα πολύ δύναμη, με γέμισαν ελπίδα για τη ζωή κι αγάπη για τον συνάνθρωπο.

«Δεν ξέρω αν κατάφερα να δώσω πίσω στους ντόπιους, αλλά και στους άλλους εθελοντες, όλα όσα εγώ πήρα. Δεν ξέρω πώς, αλλά στο τέλος εγώ βγήκα κερδισμένη. Έτσι νομίζω γίνεται με τον εθελοντισμό. Όσο πιο πολύ δίνεις, τόσο πιο γεμάτος και κερδισμένος βγαίνεις από όλη αυτήν την περιπέτεια!

«Θα συμβούλευα τον καθένα, πριν γίνει εθελοντής της ActionAid σε ένα τέτοιο ταξίδι, να γνωρίσει και να υποστηρίξει την ActionAid μέσω του προγράμματος Αναδοχής Παιδιού. Μπορεί να μπει στο site στο www.actionaid.gr ή να τηλεφωνήσει στο 801 11 900 800. Με 22€ το μήνα ή 0,73€ την ημέρα, μπορείς μαζί με άλλους , να αλλάξεις τη ζωή μιας ολόκληρης κοινότητας κι όχι μονάχα ενός παιδιού. Το καλό με την ActionAid είναι ότι στις κοινότητες που υποστηρίζει, γίνονται έργα, από τα οποία ωφελούνται όλοι οι κάτοικοι της περιοχής: σχολεία, υδραγωγεία, καλλιέργειες, συνεταιρισμοί κτλ. Οι κάτοικοι υποστηρίζονται πολλά χρόνια έτσι ώστε η νοοτροπία τους να αλλάζει και μαζί τους αλλάζουν και βελτιώνονται οι συνθήκες της ζωής τους. Αν αυτό δεν είναι σπουδαίο, τότε τι είναι;»

Ηρώ Ευλαμπίδου, 37 ετών, εθελόντρια στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα

Η Ηρώ είναι γιατρός, και έχει συμμετάσχει εθελοντικά στις αποστολές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Ζάμπια, τη Μιανμάρ, το Σουδάν και την Κένυα. «Η πρώτη επαφή με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα έγινε όταν ήμουν ακόμη φοιτήτρια Ιατρικής, αφού γνώρισα κάποιους από τους εθελοντές του γραφείου Θεσσαλονίκης. Η σκέψη ωστόσο, να πάω σε ανθρωπιστικές αποστολές μαζί τους είχε έρθει πολύ νωρίτερα, όταν αποφάσιζα την κατεύθυνση που θα ακολουθούσα επαγγελματικά.

«Γενικά η ιδέα του ανθρωπισμού και του εθελοντισμού μέσα από την ανεξάρτητη ιατρική δράση ήταν πολύ κοντά σε εμένα και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ενσαρκώνουν αυτή την ιδέα με ένα τρόπο επαγγελματικό, επιστημονικό και ταυτόχρονα αποτελεσματικό σε συνθήκες που απέχουν πολύ από το εύκολο. Αυτό τουλάχιστον το βίωσα στις αποστολές που έχω συμμετάσχει και για αυτό το λόγο συνεχίζω να δουλεύω μαζί τους.

«Η μέρα σε μια αποστολή ξεκινάει νωρίς με έναν καφέ στο χέρι και τις πρώτες σκέψεις για το πρόγραμμα που έπεται. Μετά συνήθως έρχεται η πρωινή επίσκεψη στο νοσοκομείο, η εξέταση των δύσκολων περιστατικών και ίσως κάποια συνάντηση με τοπικούς και διεθνείς φορείς. Μεσημέρι φαγητό και μετά πίσω ξανά στις δουλειές του προγράμματος: αναφορές, στατιστική ανάλυση των δεδομένων, συνεντεύξεις για προσλήψεις, στρατηγικός σχεδιασμός, εκπαιδευτικά σεμινάρια, παραγγελίες φαρμάκων... Και μεταξύ όλων αυτών, σημαντικό κομμάτι της δουλειάς είναι η επίλυση των καθημερινών προβλημάτων που ανακύπτουν. Θυμάμαι στην τελευταία αποστολή στην Κένυα πως υπήρχαν φορές που το τηλέφωνο δεν σταματούσε να χτυπάει και όλοι είχαν να αναφέρουν θέματα που χρειάζονταν την προσοχή μας: δεν υπήρχαν αρκετά κρεβάτια, κόπηκε το νερό στο συγκεκριμένο θάλαμο, το τάδε παιδί δεν βελτιώνεται και ούτω καθεξής.

«Υπάρχουν πολλές στιγμές στις αποστολές που μπορούν να θεωρηθούν δυνατές, για διάφορους λόγους. Ένας δύσκολος ασθενής που τον παλεύουμε ώρες και τα καταφέρνει ή δεν τα καταφέρνει, άπειρες ώρες εργασίας για την οργάνωση ανθρωπιστικής βοήθειας σε αποκλεισμένα μακρινά χωριά όπου υπάρχει πρόσβαση μόνο με βάρκες, εκκένωση όλων των εθελοντών από την αποστολή για λόγους ασφαλείας...

«Αν πρέπει όμως να ξεχωρίσω μία από όλες αυτές θα μπορούσα να πω για την ιστορία μιας νέας μητέρας στο Νότιο Σουδάν που ήρθε να γεννήσει στο νοσοκομείο μας. Την είχαν ήδη πιάσει οι πόνοι του τοκετού από ώρες αλλά το παιδί δεν κατέβαινε. Η μαία μας ήταν μαζί της σε όλη την προσπάθεια όταν σε κάποια στιγμή με φώναξε για βοήθεια. Τη ρωτάω τη συμβαίνει και μου δείχνει το μωράκι που ήταν έτοιμο να βγει αλλά δεν μπορούσε. Τι να δω κι εγώ! Τα πόδια και τα χέρια του παιδιού ήταν ήδη έξω αλλά το κεφάλι και ο κορμός είχαν κολλήσει...ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει ο τοκετός και να σωθούν μητέρα και παιδί ήταν να κάνει επείγουσα καισαρική. Στο περιβάλλον που ήμασταν όμως δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα...έπρεπε να τη μεταφέρουμε στη διπλανή πόλη που είχε χειρουργείο. Μέχρι να κάνω εγώ τις απαραίτητες προετοιμασίες η μαία μας πάλευε με τη μητέρα. Πολύ γρήγορα όμως με ξαναφώναξε για να μου δείξει ένα υγιέστατο μωρό που το κρατούσε η περίχαρη μαμά στην αγκαλιά της! Τα είχαν καταφέρει και όπως καταλαβαίνετε η χαρά μας ήταν πραγματικά απερίγραπτη!

«Το πρώτο μου ταξίδι στη Ζάμπια ήταν αυτό που ουσιαστικά μου άνοιξε τα μάτια σε ένα άλλο κόσμο, πολύ διαφορετικό από αυτόν που έχουμε συνηθίσει στην Ευρώπη αλλά ταυτόχρονα και πολύ πραγματικό. Είδα ανθρώπους να αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν αλλά είδα και νέες ζωές να γεννιούνται και να μεγαλώνουν. Και είδα εμένα να κάνω κάτι για όλους αυτούς τους ανθρώπους που το είχαν ανάγκη αλλά και να ωριμάζω μέσα από την ίδια την εμπειρία. Αισθάνθηκα πως είμαι χρήσιμη και μπορώ να προσφέρω μέσα στο χαμό. Μετά από αυτό ουσιαστικά ήξερα τι θέλω να κάνω και πού να αφιερώσω την ενέργειά μου.

«Οι άνθρωποι που με ξέρουν λένε πως άλλαξε η ματιά μου και αυτό είναι σημάδι της εσωτερικής αλλαγής και ωρίμανσης που γίνεται σταδιακά, από τη μία αποστολή στην άλλη. Μέσα από τον εθελοντισμό έμαθα να ξεχωρίζω το ουσιώδες από το επουσιώδες, να χαίρομαι με τις μικρές χαρές της ζωής και να κατανοώ και να εκτιμώ τους ανθρώπους για αυτό που είναι και όχι για αυτό που φαίνονται. Το χρώμα, η γλώσσα ή η θρησκεία δεν παίζουν κανένα ρόλο, μόνο η ανθρώπινη φύση μας, που ουσιαστικά είναι ίδια παντού, με τους ίδιους φόβους και αγωνίες αλλά και τις ίδιες χαρές. Πέρα από αυτά, έμαθα για παθήσεις που τις έβλεπα μόνο στα βιβλία, όπως η χολέρα ή η ελονοσία, και μάλιστα οι γνώσεις μου για την τελευταία με βοηθούν και στο πρόγραμμα ελονοσίας που οργανώνουμε τώρα εντός Ελλάδας. Έμαθα επίσης πώς να στήνω προγράμματα ανθρωπιστικής βοήθειας, πώς να επιβλέπω την ποιοτική λειτουργία των ιατρικών μας κέντρων και πώς να συνεργάζομαι με ανθρώπους από όλα τα μέρη της γης. Οι αποστολές με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα είναι πραγματικά εμπειρία ζωής.

«Η ζωή, βέβαια, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με τις «κακές στιγμές» όπως και με τις καλές. Και στα μέρη που έχουμε τα προγράμματά μας οι δυσκολίες είναι τόσες που σαφώς δεν πετυχαίνουμε να κάνουμε τα πάντα όπως ακριβώς τα έχουμε υπολογίσει. Όταν χρειαζόμαστε επειγόντως φάρμακα που έχουν «κολλήσει», μαζί με το φορτηγό που τα μεταφέρει, μέσα στη λάσπη που φτάνει μέχρι τα γόνατα λόγω των ισχυρών βροχών, η απογοήτευση είναι σίγουρη. Όταν ο ασθενής μας πεθαίνει παρά τις προσπάθειες όλων, όταν καθυστερεί η άφιξη νέου προσωπικού που τόσο χρειαζόμαστε ή όταν οι αρχές δεν μας δίνουν την απαραίτητη πρόσβαση στους πληθυσμούς που έχουν ανάγκη, ε...τότε καταβαλλόμαστε, μας παίρνει από κάτω.

«Η απόφαση κάποιου να συμμετάσχει σε αποστολές με οργανώσεις όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι πολύτιμη και σημαντική. Ένα τέτοιο άτομο θα το παρότρυνα να προχωρήσει και να κάνει τουλάχιστον μια αποστολή. Τα οφέλη που έχει να αποκομίσει είναι τόσο μεγάλα που υπερκεράζουν τις όποιους φόβους έχει ή τις δυσκολίες που τυχόν θα συναντήσει. Εξάλλου μέσα από αυτές γινόμαστε πιο δυνατοί. Είναι σημαντικό να επιλέξει μια σοβαρή οργάνωση που θα του παρέχει τα κατάλληλα εργαλεία και θα του εξασφαλίσει μια ασφαλή παραμονή στο πεδίο. Η πρώτη φορά είναι συνήθως η δυσκολότερη γιατί υπάρχει ο φόβος του αγνώστου, αλλά θα του έλεγα να μην μείνει σε αυτό. Να μείνει όμως στις εικόνες που θα δει, στις εμπειρίες που θα βιώσει και στην αίσθηση της ικανοποίησης που θα πάρει όταν δει πως η φωνή του έχει δύναμη, πως μπορεί να αλλάξει, όχι τον κόσμο όλο αλλά, ένα κομμάτι του και να το κάνει λίγο καλύτερο, λίγο πιο υποφερτό».

Μιμή Καρμίρη, 24 ετών, εθελόντρια στην ActionAid

Η Μιμή είναι μέλος της ομάδας των Activista από το 2009 –«έξι μήνες μετά τη σύσταση της ομάδας των Activista στην Ελλάδα, δηλαδή», όπως λέει. Οι Activista είναι το διεθνές δίκτυο νέων της ActionAid με μέλη από διάφορες χώρες, που διοργανώνει και συντονίζει εκστρατείες ενημέρωσης και κινητοποίησης. «Αυτό που μας ενώνει είναι το πάθος για ενεργή υποστήριξη των εκστρατειών της ActionAid, αλλά και η ανάγκη να πετύχουμε το στόχο μας με τρόπους οι οποίοι εμπνέουν και εμάς τους ίδιους» εξηγεί η ίδια.

«Οργανώνουμε προβολές ντοκιμαντέρ σχετικών με τη φτώχεια, βγαίνουμε στους δρόμους ώστε να επικοινωνήσουμε τα μηνύματά μας στον κόσμο ή στους αρμόδιους φορείς, μαζεύουμε υπογραφές, ή απλώς… κάνουμε party. Πρόσφατα, κάποιοι από εμάς ταξίδεψαν στη Ρουάντα για να δουν ιδίοις όμμασι τι εστί πείνα, AIDS και, με μία φράση, καταπάτηση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

«Από πολύ μικρή με διακατείχε η επιθυμία για προσφορά. Είναι προσωπική μου ανάγκη. Η πρώτη μου συνάντηση με τους Activista ήταν… δώρο ενός φίλου μου. Από τότε συμμετέχω ενεργά στην ομάδα, όσο μου το επιτρέπουν οι σπουδές και οι λοιπές υποχρεώσεις μου.

«Ένα από τα μεγαλύτερα οφέλη του εθελοντισμού είναι ότι παραμένω σε επαγρύπνηση. Γνωρίζοντας τι συμβαίνει στις χώρες του Νότου (και όχι μόνο) δεν μπορείς να επαναπαυθείς. Γίνεσαι άνθρωπος του κόσμου και παύεις να ενδιαφέρεσαι μόνο για τη δική σου επόμενη ημέρα. Επίσης, η συναναστροφή μου με τα παιδιά της ομάδας, που έχουν αντίστοιχες ανησυχίες με εμένα, μου δίνει ελπίδα.

«Μερικές φορές σκέφτομαι ότι, από όλα όσα κάνω, ο εθελοντισμός είναι το μόνο που έχει ουσιαστικό νόημα. Κακές, για μένα, είναι οι στιγμές που αμφιταλαντεύομαι μεταξύ του εθελοντισμού και της ανάγκης για επιβίωση, δηλαδή της καθημερινότητάς μου.

«Όποιον σκέφτεται να γίνει εθελοντής, για να βοηθήσει μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση όπως η ActionAid, θα τον συμβούλευα να το τολμήσει. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βοηθήσει κανείς –κάποιοι απαιτούν φυσική παρουσία, κάποιοι όχι. Ας αναζητήσει εκείνον που του ταιριάζει πιο πολύ. Θα δώσει αρκετά, αλλά θα κερδίσει κι ο ίδιος περισσότερα».

Μαριέττα Προβατά, 35 ετών, εθελόντρια στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα

Η Μαριέττα είναι εθελόντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα από τον Μάιο του 2010. «Η απόφαση ήρθε αβίαστα, αλλά καθόλου επιπόλαια» εξηγεί. «Ήδη από τα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου, παράλληλα με τη δραστηριοποίησή μου σε επιστημονικές, ανθρωπιστικές και κοινωνικού ενδιαφέροντος ΜΚΟ άρχισα να προβληματίζομαι για το μέλλον και τη θέση μου στον κόσμο. Από νεαρή ηλικία, με συγκινούσε ιδιαίτερα η δύσκολη ζωή των ανθρώπων της Αφρικής και άρχισα να αναπτύσσω μία συμπάθεια, μάλλον από λύπηση στην αρχή, στο πρόσωπό τους και μία αυξανόμενη επιθυμία να βρεθώ κοντά τους. Όχι σαν τουρίστας αλλά με μία παρόρμηση (του δυτικού «υπερ»ανθρώπου υποθέτω) να συμβάλλω, άγνωστο με ποιο τρόπο, στη βελτίωση των υποδομών και της ποιότητας ζωής τους.

«Αργότερα, με την πάροδο του χρόνου και την ωρίμανση του μυαλού και της σκέψης, συνειδητοποίησα πως οι άνθρωποι που βρίσκονται σε δυσμενείς συνθήκες δεν έχουν ανάγκη τον οίκτο μας. Έχουν μάθει να ζουν και να αντιμετωπίζουν τις κακουχίες, συχνά αποτέλεσμα των πολιτικών και της αδιαφορίας του «δυτικού» κόσμου, και έχουν αναπτύξει τις δικές τους αντιστάσεις απέναντι στη ζωή και τον θάνατο. Μπορεί να δέχονται με ευγνωμοσύνη την προσφορά του ανθρωπιστικού κινήματος, αλλά πάντα με αξιοπρέπεια που δεν επιτρέπει σε κανέναν το δικαίωμα να τους δει υπεροπτικά. Ζώντας σε έναν κόσμο και μία κοινωνία εν κρίση αξιών διαρκείας, όπου δεσπόζει η αδικία και το κυνήγι του χρήματος, η απόφαση να αποστασιοποιηθώ από τα γρανάζια αυτού του συστήματος και να προσφέρω τις γνώσεις μου για έναν «καλό σκοπό» ήταν λυτρωτική.

«Το αντικείμενο εργασίας μου στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα είναι διοικητική υποστήριξη, οργάνωση ανθρώπινου δυναμικού, οικονομικός έλεγχος. Όπως καταλαβαίνεις, με τόσο ευρύ φάσμα υποχρεώσεων, υπάρχει πάντα δουλειά και καθόλου πλήξη.

«Το μεγαλύτερο όφελος που έχω αποκομίσει από την εμπειρία του εθελοντισμού είναι, νομίζω, η ψυχική υγεία. Είναι σπουδαία η αίσθηση που εισπράττει κανείς μέσα από την ανιδιοτελή προσφορά και την έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης σε έναν ανθρωπιστικό σκοπό. Προσωπικά, αισθάνθηκα από νωρίς πολίτης του κόσμου και χαίρομαι που μέσα από τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα κατάφερα να βρω διέξοδο ώστε να το κάνω και πράξη. Εκείνο που θα ήθελα να συμπληρώσω, ωστόσο, είναι πως δεν είναι ανάγκη να τρέχει κανείς στην άκρη του κόσμου για να αισθανθεί την χαρά της προσφοράς και του εθελοντισμού. Εγώ βρίσκω την ίδια αξία στη συμβολή του ανθρωπιστικού και εθελοντικού κινήματος με οποιαδήποτε μορφή και αν εκφράζεται.

«Η μόνη απογοήτευση στον εθελοντισμό είναι να βλέπεις ανθρώπους να μην παίρνουν στα σοβαρά τη δουλειά τους. Εθελοντισμός δεν σημαίνει «εκπτώσεις» ούτε «διακοπές». Σημαίνει συνειδητοποιημένη προσφορά και απαιτεί υψηλού επιπέδου επαγγελματισμό. Πόσο μάλλον σε ανθρωπιστικού είδους δράσεις όπου διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές.

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να συνδράμει κανείς στο έργο των ΜΚΟ: προσφορά οικονομικής ενίσχυσης, συμμετοχή σε δράσεις, διοικητική υποστήριξη… Ενδιαφέρον να υπάρχει και δυστυχώς οι ανάγκες είναι πολλές. Η προσφορά μέσα από τον εθελοντισμό είναι σπουδαία εμπειρία, αλλά πρέπει όπως προανέφερα να είναι συνειδητοποιημένη και τα κίνητρα αγνά. Θα προέτρεπα οποιονδήποτε θελήσει να συνδράμει μία ΜΚΟ να ερευνήσει πρώτα τις δράσεις, τις αρχές και τη διαχείριση των πόρων της οργάνωσης αυτής. Πρέπει κανείς να ταυτίζεται με τον σκοπό και το έργο της οργάνωσης αλλιώς οποιαδήποτε εθελοντική εμπλοκή είναι καθαρά επιφανειακή.

«Προσωπικά, στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα βρήκα μία οργάνωση με υποδειγματική οργανωτική δομή, αρχές, δράσεις με τις οποίες ταυτίζομαι, και ιδιαίτερα ένα ανοιχτό πλαίσιο διαλόγου και αυτοκριτικής. Παρά το γεγονός ότι οι ΓΧΣ με την μακρόχρονη και αποδεδειγμένη ποιότητα και τα αποτελέσματα της δουλειάς τους έχουν εξασφαλίσει την αναγνώριση και την υποστήριξη του κόσμου και των εθελοντών, παραμένουν ένας δυναμικός οργανισμός που δίνει βήμα και αξιοποιεί τις εμπειρίες και τους προβληματισμούς των ανθρώπων της (εργαζομένων, εθελοντών, ασθενών). Διαμορφώνεται έτσι η πεποίθηση της ισότητας μεταξύ των μελών της οργάνωσης όπου μακριά από την στείρα προσφορά, νιώθει κανείς κομμάτι του ευρύτερου ανθρωπιστικού κινήματος και συνδιαμορφωτής στον προβληματισμό τόσο για τη βελτίωση των δράσεων όσο και την αποτελεσματικότητα των εσωτερικών δομών».

Χριστίνα Σιάσου, 22 ετών, εθελόντρια στη Διεθνή Αμνηστία

Η Χριστίνα είναι εθελόντρια στη Διεθνή Αμνηστία από τα 19 της, εδώ και τρία χρόνια. Η δουλειά της επικεντρώνεται στον εκπαιδευτικό τομέα, στις δραστηριότητες και τις ενημερώσεις που διοργανώνει τακτικά η Διεθνής Αμνηστία σε σχολεία της Αττικής. «Επισκεπτόμαστε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, ενημερώνουμε και συζητάμε με τους μαθητές για τα ανθρώπινα δικαιώματα» εξηγεί.

«Με ενδιέφεραν πάντα οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, και μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος που λειτουργεί η Διεθνής Αμνηστία, σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και την υπεράσπισή τους. Έτσι, πήρα την απόφαση να γίνω εθελόντρια για να βοηθήσω κι εγώ το έργο της.

«Ένα από τα σημαντικότερα οφέλη που μου έχει χαρίσει η εμπειρία μου ως εθελόντρια είναι ότι έχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους, ακούω καθημερινά πολλές διαφορετικές απόψεις και έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα που δεν ήξερα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η καταπάτησή τους εντός ευρωπαϊκών συνόρων, σε μέρη όπως η Ρωσία ή η Τσετσενία, είναι ένα από αυτά.

«Απογοητεύσεις σε αυτόν καθαυτό τον εθελοντισμό δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν. Αυτό που με στεναχωρεί πολλές φορές στα σχολεία είναι ότι συναντώ μικρά παιδιά με πολύ ακραίες απόψεις, τις οποίες προφανώς έχουν ακούσει και υιοθετήσει από τις οικογένειές τους. Υπάρχουν, όμως, και πολλά παιδιά με απίστευτες γνώσεις επάνω στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και με πολύ σωστές, ολοκληρωμένες απόψεις, οι οποίες λειτουργούν σαν αντίβαρο.

«Κάποιον που σκέφτεται να γίνει εθελοντής για να βοηθήσει μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση όπως η Διεθνής Αμνηστία, θα τον συμβούλευα να μην χάνει το χαμόγελό του, να είναι ανοιχτός σε νέες απόψεις, και προετοιμασμένος να δει σφαιρικά τα πράγματα».

Actionaid.gr - Στήριξε την κατασκευή ενός σχολείου στη Ρουάντα!

Στείλε ΑΑ1 κενό ονοματεπώνυμο στο 54574. 

Δες το video και προώθησέ το στους φίλους σου ή στο προφίλ σου στο Facebook.  

Γνωρίζουμε μέσα απο την πολυετή δράση μας, ότι η εκπαίδευση μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά του αναπτυσσόμενου κόσμου να καταπολεμήσουν την πείνα. Γνωρίζοντας γραφή και ανάγνωση, έχουν περισσότερες πιθανότητες να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή.

• Tο εισόδημα ενός ανθρώπου μπορεί να αυξηθεί κατά 10% για κάθε χρόνο παρακολούθησης στο σχολείο
• Ένα παιδί έχει 50% λιγότερες πιθανότητες να μολυνθεί από το HIV/AIDS εάν ολοκληρώσει το δημοτικό.

Στήριξε κι εσύ την προσπάθεια για την κατασκευή ενός σχολείου στην Ρουάντα με ένα μόνο SMS. Στέλνουμε τόσα sms καθημερινά, ας στείλουμε και ένα ακόμα, που όμως θα βοηθήσει εκατοντάδες παιδιά να έχουν ένα καλύτερο μέλλον. Όλοι μπορούν να βοηθήσουν.

Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα κάνε κλικ εδώ.

Εκεί που ο ελληνικός εθελοντισμός δεν φτάνει.

Έντεκα περίπου συμπάροικοι ζήτησαν τον περασμένο μήνα τη βοήθεια του φιλανθρωπικού οργανισμού Citymission. Ο αριθμός δεν είναι από αυτούς που θα συγκλονίσουν, αλλά πίσω από αυτόν τον αριθμό κρύβεται μία πολύ μεγαλύτερη ιστορία. Οι 11 αυτοί συμπάροικοι βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους. Οι ίδιοι και οι συγγενείς τους γνωρίζουν ότι μέσα στους επόμενους δύο μήνες το πολύ, αυτοί οι έντεκα συμπάροικοι και άλλοι τόσοι που σε μηνιαία βάση ζητούν ένα χέρι βοηθείας από το Citymission, δεν θα ζουν πλέον.

«Το να προσφέρεις ακόμα και λίγες ώρες συμπαράστασης και παρηγοριάς σε ανθρώπους που ξέρεις και το γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνουν, γνωρίζω ότι δεν ακούγεται ως η ελκυστικότερη πρόταση για έναν εθελοντή» λέει στο «Νέο Κόσμο» η Ανίτα-Τζόι Λούις, συντονίστρια εθελοντών του Citymission Palliative Care, προσθέτοντας ότι αυτή τη στιγμή και ενώ οι ανάγκες για εθελοντές ελληνικής καταγωγής μεγαλώνουν από μήνα σε μήνα δεν υπάρχει κανένας εθελοντής ελληνικής καταγωγής να συμπαρασταθεί σε αυτούς τους συμπαροίκους που το έχουν τόσο ανάγκη.

Όπως αναφέρει η κ. Λούις, μέσα σε ένα χρόνο ο αριθμός των ετοιμοθάνατων συμπαροίκων που ζητούν τη βοήθεια του οργανισμού έχει τριπλασιαστεί και παρά το γεγονός ότι ακούγεται μικρός ο αριθμός των 11 ατόμων, αν κάποιος λάβει υπόψη του ότι αφορά μόνο τέσσερα περίπου προάστια της βορειοδυτικής Μελβούρνης δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ότι η αύξηση ήταν ραγδαία. Σε αυτή την απρόσωπη στατιστική διαπίστωση αξίζει να προστεθεί και μία γενικότερη, το ότι η ελληνική παροικία και πιο ειδικά η πρώτη γενιά  γερνάει και ως συνέπεια αυτού ο αριθμός των  ατόμων που θα χρειαστούν ή χρειάζονται παρηγορητική (palliative) φροντίδα δυνητικά θα μεγαλώσει.
Η παντελής έλλειψη εθελοντών ελληνικής καταγωγής σε αυτού του είδους ασθενείς δεν μπορεί σίγουρα να αποδοθεί στην έλλειψη ευαισθησίας της παροικίας μας. Αν μην τι άλλο, η παροικία μας έχει μεγάλη και λαμπρή ιστορία στον τομέα του εθελοντισμού στην Αυστραλία. Το να παράσχεις όμως παρηγοριά και στήριξη σε έναν ετοιμοθάνατο και τους οικείους του, ίσως να μην ακούγεται και ως η ελκυστικότερη πρόταση.

«Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι τα άτομα που ξέρουν ότι οι μέρες τους είναι μετρημένες σ’ αυτόν τον κόσμο κουράζουν και φορτίζουν συναισθηματικά την οποιαδήποτε σχέση με συνανθρώπους τους. Δεν είναι, όμως, έτσι» λέει η Σούζαν που για πέντε χρόνια προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της στον οργανισμό Citymission Palliative Care. «Ποτέ μου δεν συνάντησα ασθενή λυπημένο έστω και αν όλοι τους γνωρίζουν ότι το τέλος έρχεται και έρχεται γρήγορα. Τις περισσότερες φορές εκείνο που θέλουν είναι έναν άνθρωπο εκτός των οικείων τους, να μιλήσουν. Να μοιραστούν κάποιες όμορφες στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή τους, να γελάσουν, να χαρούν την ανθρώπινη ζεστασιά όσο ακόμα είναι εν ζωή» θα πει η Σούζαν, που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ως κομμώτρια για πολλά χρόνια δεν έμαθε μόνο την κομμωτική τέχνη, αλλά και αυτή του καλού ακροατή.

  

20 Jan 2012

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

http://www.neoskosmos.com/news/el/node/19362

5 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντισμού

5 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντισμού

Ανακαλύψαμε ξανά τον διπλανό µας

Αυξάνονται εντυπωσιακά οι εθελοντές, όλων των ηλικιών και των επαγγελµάτων, που δραστηριοποιούνται για τους συνανθρώπους τους.

Η πρώην ατροφική κοινωνία των πολιτών, η πλέον ανίσχυρη ανάµεσα σε αυτές της Ευρώπης, έχει εγκαταλείψει το καβούκι του ατοµικισµού. Ολοένα περισσότεροι πολίτες ενεργοποιούνται, συσπειρώνονται και δρουν µε επίκεντρο τον «άλλο»: συλλέγουν τρόφιµα και ρούχα, παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες, κάνουν την καθηµερινότητα των µη προνοµιούχων καλύτερη. ∆εν λείπουν οι περιπτώσεις εκείνων που εφευρίσκουν νέους τρόπους – για τα εγχώρια δεδοµένα τουλάχιστον – να καλύψουν προσωπικές επιθυµίες και ανάγκες και άλλων (ιδιωτικών σχολείων, αιρετών εκπροσώπων). Είναι πολλές οι φορές ωστόσο που η δράση αυτή «σκεπάζεται» από τον ήχο των πολιτικών εξελίξεων. «Το Βήµα» επιχειρεί να σκιαγραφήσει το εύρος της, διαπιστώνοντας όχι µόνον το πολυπληθές του χαρακτήρα της, αλλά και τον βαθµό διεισδυτικότητάς της πέρα από στερεότυπα, φύλα, προσωπικά ενδιαφέροντα και επαγγελµατικές κάστες. 

«Οι Ελληνες που ζητούν τη βοήθειά µας αυξάνονται µε εντυπωσιακούς ρυθµούς· είναι άνθρωποι που έχουν χάσει τη δουλειά τους, άλλοι που ζουν σε εγκαταλελειµµένα σπίτια και δεν έχουν καν χρήµατα για να εµβολιάσουν τα παιδιά τους. Μας χτυπούν την πόρτα µε αίσθηµα ντροπής. Οι γιατροί που εργάζονται στο Παιδιατρικό Τµήµα του πολυϊατρείου στο Πέραµα, το οποίο εξυπηρετεί αποκλειστικά Ελληνες, µπορούν να σας διαβεβαιώσουν ότι πολλά από τα ανήλικα που δέχονται τις υπηρεσίες τους δεν τρέφονται σωστά» υπογραµµίζει η κυρία Ευγενία Θάνου, διευθύντρια της οργάνωσης Γιατροί του Κόσµου.

Οι Γιατροί του Κόσµου, αντίθετα από ό,τι θα νόµιζε κάποιος, δεν δραστηριοποιούνται µόνον εκτός συνόρων. ∆ιατηρούν πολυϊατρεία στην πλατεία Κουµουνδούρου και στο Πέραµα του Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά, παρέχοντας πρωτοβάθµια περίθαλψη σε αλλοδαπούς, καθώς και σε ολοένα περισσότερους Ελληνες. 

«∆ιεξάγεται εκστρατεία τις ηµέρες αυτές για τη συλλογή τροφίµων, βασικών ειδών» συνεχίζει η κυρία Θάνου και επισηµαίνει: «Ξέρουµε ότι ο κόσµος είναι δύσπιστος µε τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, γι’ αυτό δεν ζητούµε χρήµατα, αλλά είδη πρώτης ανάγκης. Στηριζόµαστε στο έργο των εθελοντών, 60 γιατρών που εναλλάσσονται, και ιδιωτών που προσφέρουν έργο στο κοµµάτι της διοικητικής οργάνωσης ή της επικοινωνίας».

Κατά τον ίδιο τρόπο, η Ενωση Μαζί για το Παιδί συγκεντρώνει τρόφιµα και είδη πρώτης ανάγκης για να ενισχύσει τις Στέγες Προστασίας Ανηλίκων Αθήνας και Πειραιά, χώρους φιλοξενίας «παιδιών που έχουν αποµακρυνθεί από το οικογενειακό τους περιβάλλον για σοβαρούς κοινωνικούς λόγους».

Ευαισθησία στη διπλανή πόρτα.

Η έµπρακτη αλληλεγγύη µεταξύ γνωστών και φίλων έχει άπειρες εκφάνσεις, µορφές που ούτε καταµετρώνται ούτε κατηγοριοποιούνται εύκολα. Η κυρία Σύλβια Κ. (τα ονόµατα είναι στη διάθεση της εφηµερίδας) αγοράζει κρέας για την – ελληνίδα – οικιακή βοηθό της, αφού ο άνδρας της έχει χάσει τη δουλειά του και ένα από τα δύο παιδιά της οικογένειας αντιµετωπίζει πρόβληµα υγείας.

Η κυρία Ελένη Β. δίνει τα κλειδιά του σπιτιού της σε µολδαβή ένοικο του 4ου ορόφου της πολυκατοικίας στην οποία διαµένει για να µαγειρεύει: της έχουν κόψει το ρεύµα και το µωρό της µένει ατάιστο. Το προσωπικό δράµα παίρνει διαστάσεις µελό όταν µπαίνει κάτω από τον µεγεθυντικό φακό, δεν µπορεί ωστόσο να αποσιωπηθεί.

 Εταιρική μέριμνα.

Λίγοι µπορούν ίσως να φανταστούν 65 άτοµα από το στελεχικό δυναµικό της Citigroup να αρχειοθετούν ή να στήνουν ελαφριές κατασκευές στο Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο. Και όµως, η κυρία Νότα Μπούµπαλου, διευθύντρια Επικοινωνίας του ιδρύµατος, διαβεβαιώνει ότι αυτές συγκαταλέγονται στις συνήθεις δραστηριότητες µε τις οποίες καταπιάνεται ο λεγόµενος εταιρικός εθελοντισµός. «∆εν είναι µόνον το παράδειγµα της Citigroup, έχουν προηγηθεί η Novartis, η Microsoft και πολλές άλλες εταιρείες. Προσφάτως δεχθήκαµε αίτηµα για παροχή βοήθειας από τη Eurobank, ενώ µας έχει προσεγγίσει και το Χρηµατιστήριο Αθηνών. Στις αρχές Οκτωβρίου οι Atenistas ενεργοποιήθηκαν συλλέγοντας σχολικά είδη – για εµάς, την Κιβωτό του Κόσµου και τη Μέριµνα Ανηλίκων» εξηγεί.

«Εφέτος, παρατηρούµε έξαρση του εθελοντισµού, ίσως ως συνέπεια και της αύξησης όλων όσοι έχουν χάσει τη δουλειά τους, έχουµε ωστόσο πτώση των δωρεών σε είδος (τρόφιµα, ρούχα, φάρµακα, βιβλία) και ασφαλώς σε χρήµα» επισηµαίνει η κυρία Μπούµπαλου και συµπληρώνει: «Πολλές εταιρείες βεβαίως τοποθετούν κερµατοσυλλέκτες και µας φέρνουν το ποσό που συγκεντρώνουν. ∆εχόµαστε τα πάντα, ακόµη και το ένα ευρώ. Υπάρχουν ιδιώτες που µας επισκέπτονται µε δική τους πρωτοβουλία ανά τακτά χρονικά διαστήµατα. Γνωρίζουν άλλωστε τα παιδιά, τους αρέσει να βρίσκονται κοντά τους».

Η κυρία Βάλια Παπασπύρου, στέλεχος της Microsoft Hellas, ήταν στην οµάδα των περίπου 20 ατόµων που επισκέφθηκαν πέρυσι το συγκεκριµένο ορφανοτροφείο και περιγράφει την εµπειρία ως «εξόχως συγκινητική, ίσως την πιο σηµαντική εταιρική εκδήλωση στην οποία έχω συµµετάσχει».

«Εβαλα και την κόρη µου, τριάµισι ετών τότε, στη διαδικασία, αναθέτοντάς της να ξεχωρίσει παιχνίδια µε τα οποία είχε σταµατήσει να παίζει ή δεν αντιστοιχούσαν στην ηλικία της» λέει η κυρία Παπασπύρου. «Ηταν εντυπωσιακός και συγκινητικός µαζί ο ενθουσιασµός των παιδιών στην υποδοχή µας – 6-12 ετών όλα τους. Αντιλαµβάνεστε τι έγινε όταν τους ανοίξαµε το πακέτο µε το Microsoft Kinect, παιχνίδι προηγµένης τεχνολογίας, που σίγουρα δεν είχαν ξαναδεί (ήταν καινούργιο ακόµη τότε). Η πιο ανθρώπινη, σοκαριστική στιγµή ήλθε ωστόσο αργότερα, όταν ξεθάρρεψαν: ζητούσαν αγκαλιά και φωτογραφίες µαζί µας. Μείναµε πολλές ώρες, δεν µπορούσαµε να ξεκολλήσουµε, φύγαµε όταν πια είχε νυχτώσει».

 Η ανέχεια και το «Βαρούλκο».

Βασικός άξονας δράσης για φορείς, ΜΚΟ και ιδιώτες έχει γίνει η κάλυψη της ανάγκης για φαγητό. Η πείνα είναι το τελευταίο σκαλοπάτι.

Ο γνωστός σεφ κ. Λευτέρης Λαζάρου δυο-τρεις φορές την εβδοµάδα παίρνει το αυτοκίνητό του αργά το βράδυ και επισκέπτεται πλατείες και γωνιές της Αθήνας που φιλοξενούν αστέγους. Σε σχήµα οξύµωρο – στο πλαίσιο του οποίου η ευζωία συναντά την ανέχεια και το gourmet την πείνα –, τους µοιράζει φαγητό, το περίσσιο από αυτό που παρασκευάζει για τους θαµώνες του εστιατορίου «Βαρούλκο». Ο σεφ δεν δέχεται να αποκαλύψει τα σηµεία. «∆εν έχει σηµασία το πού, είναι διαφορετικό κάθε φορά. ∆εν θα ήθελα άλλωστε να δω κάµερες να έρχονται για να απαθανατίσουν τις στιγµές» τονίζει. «∆εν συνεργάζοµαι µε φορείς. Το φαγητό είναι υπόθεση που απαιτεί οργάνωση, ψυγεία, καλή συντήρηση, προσοχή στη διανοµή, µπορεί να έχει επικίνδυνες συνέπειες. Επιλέγω να το διανέµω µόνος µου για να µην ταλαιπωρηθεί. Αλλοτε ζυµαρικά, άλλοτε λαχανοντολµάδες µε ψαρικά, ό,τι τέλος πάντων µπορεί να χορτάσει τους ανθρώπους αυτούς, δεν ξέρουν άλλωστε τι τρώνε... Προσωπικά, δεν θα είχα πρόβληµα να µαγειρεύω πιο συχνά, κάποιες Κυριακές, σε ξενώνες για αυτούς που περιπλανώνται στην πόλη. Θα κουβαλούσα και τα υλικά µου, είναι κάτι που συνηθίζεται στην Αµερική και στην Αυστραλία, χρειάζεται απλώς µεθόδευση».

Ειδικός στον χώρο της γεύσης εξηγεί ότι το ζήτηµα της διανοµής φαγητού σε απόρους επιβαρύνει µε υψηλό κόστος το εκάστοτε εστιατόριο – ψυγεία, µεταφορά, διανοµείς. ∆ιόλου τυχαία, στο εξωτερικό χώροι εστίασης χρεώνουν τον πελάτη αν αφήσει φαγητό στο πιάτο, βάζοντάς τον στην ουσία να χρηµατοδοτήσει τη διανοµή των περισσευµάτων.

«Τα ασφαλιστικά ταµεία αργούν υπερβολικά να “πληρώσουν”, µε αποτέλεσµα πολλές οικογένειες να µην µπορούν να αντεπεξέλθουν στις οικονοµικές απαιτήσεις της λογοθεραπείας» επισηµαίνει η λογοπαιδικός κυρία Βάλια Γαλυφιανάκη. «Υπάρχουν ιδιάζουσες περιπτώσεις, στις οποίες δεν µπορείς να επιµείνεις στη συνήθη διαδικασία. ∆εν έχει περάσει πολύς καιρός που είχα στα χέρια µου – και για έξι µήνες – ένα κακοποιηµένο κοριτσάκι µε εξελικτική γλωσσική διαταραχή και αποστέρηση ερεθισµάτων. Η οικογένεια ήταν σε τραγική οικονοµική κατάσταση. Αποφάσισα να κάνω τη θεραπεία δωρεάν.

Νοµίζω ότι είναι ζήτηµα στοιχειώδους ανθρωπιάς, δεν πρόκειται για υπέρβαση».

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

∆ωρεάν µαθήµατα σε 300 µαθητές!

Κυοφορούσαν την ιδέα ένανενάµιση χρόνο προτού την υλοποιήσουν. Ο φιλόλογος κ.Λεωνίδας Πυργάρης και ο θεολόγος κ. ∆ηµήτρης Μπεκριδάκης συνέστησαν την Εθελοντική Οµάδα Καθηγητών Χίου «Αλλήλων Ενεκα» και σήµερα παραδίδουν δωρεάν µαθήµατα σε περισσότερους από 300 µαθητές! 

«Οι εθελοντές καθηγητές είναι περίπου 60 και παραδίδουν µαθήµατα τα απογεύµατα» λέει ο κ. Μπεκριδάκης. «Η ανταπόκριση είναι πολύ µεγάλη από την κοινωνία του νησιού, ειδικά οι γονείς έχουν αγκαλιάσει θερµά την πρωτοβουλία. Η ιδέα γεννήθηκε άλλωστε µέσα από µία δυσµενή συγκυρία. Και ο Λεωνίδας Πυργάρης και εγώ διδάσκαµε στο κέντρο πρόσθετηςδιδακτικής στήριξης του νησιού όταν το υπουργείο Παιδείας – στο πλαίσιο των περικοπών – αποφάσισε να σταµατήσει τη λειτουργία του. Μη φανταστείτε ότι σήµερα έρχονται σε µας εξαθλιωµένοι µαθητές. Πρόκειται για µαθητές του “20”, σε πολλές περιπτώσεις παιδιά οικογενειών που έχουν οικονοµικές δυνατότητες. Η προσπάθεια αυτή σχετίζεται µε τηνκρίση, αλλά δεν έχει χαρακτήρα φιλανθρωπίας. Στόχος µας είναι η προσφορά στον µαθητή ως ένδειξη της έννοιας µας για τον άλλο, σε χαλεπούς καιρούς δεν έχει νόηµα να τραβάει ο καθένας τον δικό του δρόµο».

Αλληλοβοήθεια και πάρτι στα αλσύλλια.

Μια συνήθης πρακτική σε πανεπιστήμια μπαίνει στην καθημερινότητα.

Σε µία σύγχρονη, ευφάνταστη εκδοχή του «πενία τέχνας κατεργάζεται», η ΓαλλίδαΜατίλντ µαθαίνει στην Ελληνίδα Ελλη τη γλώσσα της Κολέτ και του Αστερίξ και η Ελλη διδάσκει στη Ματίλντ πώς να σχηµατίζει µετοχές και απαρέµφατα στη νέα ελληνική.

Τα µαθήµατα ξένων γλωσσών µε βάση την αρχή της ανταλλαγής – πρακτική που συναντάται συνήθως σε ξένα πανεπιστήµια, χώρους πολυσυλλεκτικούς, εκπαιδευτικούς πυρήνες – έγιναν αφορµή για τη φιλία των δύο γυναικών.

«Ζω τρία χρόνια στην Ελλάδα, ο έρωτας µε έκανε να έλθω ως εδώ» οµολογεί η Ματίλντ.«Οταν γνώρισα την Ελλη και µου εκµυστηρεύθηκε πόσο της αρέσουν τα γαλλικά, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει για να τα µάθει, της πρότεινα αυτοµάτως να συνεργαστούµε. Ούτε σε µένα περισσεύουν χρήµατα, κάνω µεταπτυχιακό – εξ αποστάσεως– σε Πανεπιστήµιο της Ντιζόν, έχω και τα έξοδα διαβίωσης εδώ. Συναντιόµαστε δύο φορές την εβδοµάδα, αφιερώνοντας από µιάµιση ώρα σε κάθε γλώσσα. Εχουµε γίνει φίλες µέσα από τη διαδικασία, το διασκεδάζουµε εξάλλου».

Η προσωρινή διαµονή στην Ουάσιγκτον έδωσε το έναυσµα στην κυρία Αγγελική Κούτρα, αντιδήµαρχο Πολιτισµού στον ∆ήµο ΠαπάγουΧολαργού, να εµπνευστεί την παραχώρηση πράσινων χώρων στους πολίτες που θέλουν να γιορτάσουν µε τα παιδιά τους.

«∆ιαθέτουµε εδώ και καιρό αλσύλλια, πάρκα (όπως το πάρκο Αετιδέων), και πλατείες (όπως η πλατεία Κονίτσης), σε γονείς που διοργανώνουν γιορτές, γενέθλια για τα παιδιά τους»σηµειώνει η ίδια. «Μόνον τους µήνες του καλοκαιριού δεχθήκαµε περισσότερα από 150 αιτήµατα. Υπάρχουν βεβαίως προϋποθέσεις: αυτός που διατυπώνει το αίτηµα είναι υπεύθυνος για τη φύλαξη των παιδιών, δεν πρέπει να προκαλέσει ηχορρύπανση και είναι υποχρεωµένος να αφήσει τον χώρο καθαρό, όπως τον βρήκε. Την έχω δει στην πράξη αυτή την ιστορία στην Ουάσιγκτον όπου έτυχε να ζήσω µε τις λεγόµενες “πcnic areas”. Γιατί όχικαι ’δώ στην Ελλάδα, ειδικά τώρα που ο κόσµος έχει ανάγκη από διεξόδους που δεν κοστίζουν;» Ανάλογη πρακτική ακολουθεί εδώ και καιρό ένα ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυµα, η Σχολή Χιλλ, διαθέτοντας την αυλή του κτιρίου στην Πλάκα σε όσους µαθητές επιθυµούν να γιορτάσουν. Η κυρία Μίννη Καρρά, εκπαιδευτικός, εξηγεί ότι η απόφαση ελήφθη µε λογική αντικατανάλωσης, πιστή στις αρχές του σχολείου:

«Ο χώρος διατίθεται υπό προϋποθέσεις: να επιστρέφεται καθαρός, τα σκουπίδια να πηγαίνουν στην ανακύκλωση, αλλά και να προσκαλείται κάθε φορά ολόκληρη η τάξη τουµαθητή, χωρίς αποκλεισµούς. Τα αιτήµατα δεν σταµατούν, την περασµένη άνοιξη – περίοδο κατά την οποία γίνονται και οι περισσότερες εκδηλώσεις – παρατηρήσαµε µάλιστα µία έξαρση. Νοµίζω ότι η κρίση παίζει τον ρόλο της, παιδότοποι, κλόουν και τα συναφήκοστίζουν».

Πηγή:  http://www.tovima.gr/society/article/?aid=428725